wychodzę z pracy.
plan jest. szybko do domu, potem zakupy, znajomi, kino, wino.
ale na początek trzeba zdjąć samochód z półki garażowej, a później wykorzystując zjawisko osmozy wślizgnąć się do środka (bo na rzeczonej półce drzwi uchylają się na 9cm), dojechać do domu, wyskoczyć ze szpilek i kiecki, która przez cały dzień zmusza mnie do utrzymywania pozycji ciała, jakbym kij połknęła... i już. można zacząć żyć.
jadę. muza. plan.
i nagle słyszę, że ktoś klaszcze. miarowo, ale nie do rytmu z radia.

zatrzymuję się węsząc przebitą oponę.
no niestety :(
i zanim jeszcze zdążę pomyśleć o opracowywaniu planu ratunkowego, zaczyna padać.
LAĆ.
a przed chwilą słońce, nie?
no ale teraz już leje.
biednemu wiatr w oczy ;)
całkiem wtem uświadamiam sobie, że na zewnątrz temperatury nie reguluje się pokrętłem przy klimatyzacji i że jest kurewsko zimno... a ja bez kurtki, nie? bo po co. przecież poruszam się na trasie garaż-garaż. czasami zajeżdżam na zakupy, ale przecież w centrach handlowych też są garaże.
no więc deszcz, zimno, ja bez kurtki, w kiecce uniemożliwiającej chociażby ukłon nie mówiąc o zmachaniu się klęcząc przy wymianie koła. do tego oczywiście szpilki... wilki też by się znalazły, bo gdyż rzecz się dzieje na pradze, której nie ogarniam i której się troszku boję.

wsiadłam do auta i boleśnie sobie zdałam sprawę, że mam wiele gadżetów zastępujące mi realne życie... a bez nich jestem niemal bezradna, jak dziecko we mgle.
bez samochodu nie potrafię się poruszać po mieście. bez telefonu nie wiedziałabym nawet w którą stronę mam iść, żeby szukać przystanku. bez układu garaż-garaż moją kieckę i szpileczki natychmiast zamieniłabym na kozaki, kufajkę i dżinsy.
wlazłam do samochodu licząc na to, że zaraz wpadnie mi do głowy cudowne rozwiązanie problemu. otóż nic takiego się nie wydarzyło... dziwne, nie? ;)

rozwiązanie przyszło dopiero wtedy, gdy zdjęłam te cholerne szpilki i zamieniłam je na trampki, które wożę ze sobą w torbie przygotowanej na siłkę. oraz gdy otuliłam się kocem, który wożę w bagażniku dla psa, bo kiecka nieprzyjemnie zaczęła się kleić do ciała no i jakby to nie środek lata.
zabrałam się za grzebanie w bagażniku w poszukiwaniu podnośnika i zapasówki.
musiałam wyglądać dość żałośnie, bo nagle znaleźli się chętni do pomocy. niemal casting musiałam robić na pana, który będzie mógł się zająć niesieniem mi pomocy ;)

ale jak byłam odpieprzona i ogarnięta z dokładnie tak samo dziurawym kołem, to nikt się nie zainteresował.

i wszystko skończyło się dobrze, bo zawsze znajdzie się facet, który pomoże. zwłaszcza, jak mu się zapłaci ;)
ale dostałam nauczkę od życia.

warto mieć kurtkę w samochodzie, nawet jak się nie planuje wyściubić z niego nosa.
warto mieć pieniądze w odpowiednich nominałach przy sobie. karta nie sprawdza się, gdy trzeba "nagle" podziękować za przysługę, a płatności w naturze nie zawsze są... khem... akceptowa(l)ne ;)
w sytuacjach kryzysowych warto wyglądać jak zmokłe psie gówno, bo ludzie chętniej pomagają tym, którzy mają gorzej od nich i tym którzy wyglądają na bezradnych...
no, albo trzeba umieć sprzedać swoje nieszczęście - myślę, że scenka z łapaniem się za głowę, rozmazany makijaż i głośny ryk JAK JA BIEDNA MAM SOBIE PORADZIĆ też by dała radę... ;)