muszę Wam to powiedzieć!
bo mam pomysł na książkę.
wykiełkował.
mieliłam i mieliłam temat w sobie, aż wreszcie wyplułam wynik.
przy pomocy kolegi z pracy. opowiadałam mu przy lanczu historię, lekko tylko podbarwioną. a on na to: nieee nooo.. to jest temat na książkę!
i przetrawiłam ten komentarz.
i tak, chcę to spisać.

i jestem koszmarnie podniecona.
i jak to ja, natychmiast pisałabym podanie o 2 tygodnie urlopu, żeby spisać kłębiące się myśli.
temat mam, szkielet historii też... brakuje tylko SŁÓW. a one są we mnie. czuję jak wystają przez skórę....

no i oczywiście przychodzi refleksja, że taka ze mnie pisarka, jak z koziej dupy trąba.
bo czytać to nawet umiem ;) a książki pochłaniam. ale pisać?
pisać to trzeba umieć.
z polskiego zawsze miałam więcej średnie oceny, bo nie trzymałam się założonej formy, ram, schematu. bo nie spływałam dowodów po leniwym nurcie w dół rzeki słów... do zbiornika wniosków założonego z góry przez polonistę.
no i boję się koszmarnie.
od czego zacząć i jak?
to na 99% będzie grafomaństwo w najczystszej postaci.
ale ja jak widać lubię grafomaństwo.
Wy też, skoro to czytacie :)))

czy jest na sali pisarz?

no.
napiszę, nie?
napiszę.