kiedyś dawno, zachęcona przez kogoś na fejsbook'u, zapisałam się do bazy DKMS. To fundacja zrzeszająca dawców komórek macierzystych wykorzystywanych w walce z białaczką.
głównie dlatego, że po pierwsze, wszystko da się załatwić przez internet, nigdzie nie trzeba chodzić.
cały wysiłek to rejestracja, pozostawienie swoich danych i tyle.
potem pocztą przychodzi przesyłka z pałeczką, którą sobie trzeba pogmerać w ustach. zapakować pałeczkę w załączoną kopertę i wrzucić do skrzynki.
no nieprawdopodobny wręcz wysiłek, który może sprawić, że komuś uratuje się życie.
zapisałam się, zaprosiłam znajomych do tego samego.

i skorzystał z mojego zaproszenia Artem.
być może masa innych osób też i chwała im za to.
piszę o Artemie akurat, ponieważ to jemu przypadła trudna, ale i piękna rola dawcy.
fundacja odezwała się, że mają kogoś, kto potrzebuje jego pomocy, Artem zgodził się pomóc i ta-daa! uratował komuś życie.
zabieg nie był wcale bolesny.
zresztą - poczytajcie sami.
ja się wzruszyłam, gdy tylko Artem dał mi znać, że spotkało go coś tak nieprawdopodobnego!

mimo, że mój udział w przedsięwzięciu był minimalny, jestem kosmicznie wręcz dumna, że miałam chociażby nikły wkład w TAKĄ akcję.
z całego serca życzę Wam i przy okazji sobie, żebyście mogli komuś pomóc. myślę, że nie może być bardziej uskrzydlającego uczucia.

Artem, jesteś wielki! :)