Nie wiem, czy to jest norma na tej szerokości geograficznej, ale kilka razy na Kubie padało i jednocześnie świeciło ostre słońce. Trochę dziwnie opalać się w deszczu, ale z naturą nie ma co walczyć, nie? Dziki kraj...



Wymiana gotówki.
Wymiana gotówki to jest rzecz zupełnie naturalna na wakacjach, nie? I w miejscowościach turystycznych nie powinna stanowić problemu, nie? Zwłaszcza w takim tworze, jakim jest Varadero (same resorty + kilka lokaleskich domków), nie?
Otóż nie. Nie na Kubie.
Na Kubie wymiana gotówki potrafi graniczyć z cudem, a z pewnością proces wymiany niebezpiecznie zbliża się do granicy wytrzymałości osób nieodpornych na absurd.
Bo w takiej turystycznej miejscowości jak Varadero wymiana gotówki zajęła mi o jakieś 3h za długo, by było to śmieszne ;)

Po śniadaniu odkryłam, że jestem totalnie spłukana i nie będę miała za co kupić lanczu, więc trzeba wymienić euraski. Udałam się do wskazanego punktu wymiany, bo w moim hoteliku nie mają pozwolenia na przyjmowanie płatności / wymianę euro. No trudno. Idę. Jedyne 11 przecznic. Se myślę, że jak punkt wymiany będzie zamknięty, to pójdę do pierwszego lepszego hotelu i wymienię. Może po gorszym kursie, ale przecież wymienię, nie? Tak pisały przewodniki...
Otóż nie. W dwóch 4-gwiazdkowych hotelach, do których weszłam zapytać nie było takiej opcji. Doczłapałam wreszcie do punktu wymiany. A tam co? Kolejka na kilkanaście osób, a punkt wymiany zamknięty. W teorii już od 10 minut otwarty, ale w praktyce zamknięty. Se myślę - o nie, kolejki na wakacjach to dla mnie za dużo. Pójdę se na plażę, poleżę se, wysączę za ostatnie pieniądze drinka i wrócę za godzinkę, gdy kolejka się rozładuje.
Wróciłam, kolejka nadal na kilkanaście osób, a punkt nadal zamknięty.
Znaczy się nie że zamknięty, tylko nie przyjmuje interesantów. Bo w środku pan czesze wąsa, pani liczy mamonę, ktoś zamiata, ktoś czyści lustro i ktoś reguluje radio. A strażnik pilnujący porządku stepuje w rytm radiowej salsy. Ale nikt nie przyjmuje turystów z walutą.
A jest południe. Żar. Wkurw. Głód w oko zagląda. Pieniędzy niet.

Po godzinie stania w kolejce, udało się. Można? Można.
I nie wymyślajcie szalonych pomysłów w stylu - przecież teraz wszędzie można płacić kartą. Nie można. Nie na Kubie. A nawet jeśli, to strach, bo jak raz dałam w restauracji kartę, to biegano z nią jak z gorącym kartoflem przez dobre 20 minut i dopiero po powrocie odetchnęłam z ulgą po sprawdzeniu, że żadnych lewych transakcji nią nie dokonano...

Z innych smaczków kubańskich - nigdzie nie zauważyłam przejścia dla pieszych. Nigdzie. Jasne, ruch jest niewielki i samochody poruszają się zdecydowanie wolniej niż w polsce, ale jednak... NIE MA przejść dla pieszych.
W Havanie widziałam jedno, którego zresztą prócz policji nikt nie respektował :)

Po tym jak udało mi się wymienić kasę postanowiłam ukoić swe nerwy lanczem. Lokaleskim rzecz jasna. Żadna tam restauracja. Gar kuchnia, krawężnik i ja.
Po drodze w ramach startera zanabyłam od przeuroczego młodego pana smażone kukurydziane bobki z sosem chilli. Skropione limonką. Mimo że ciężkie, bo tłuste, to jednak przez ostrość i kwaśność odświeżające. Ciekawe, czy fryty w takim zestawieniu też by dobrze smakowały...






Obiad zjadłam na krawężniku razem z taksówkarzem, który wiedział, że NIC nie rozumiem, ale zupełnie mu to nie przeszkadzało i ciągle do mnie gadał. Jestem prawie pewna, że opowiedział mi o losach swojej rodziny, o tym jak to jest ciężko, jak pomaga dzieciom, bo im jest jeszcze trudniej i jakie to czasy są beznadziejne i że kiedyś może i nie było dużo lepiej, ale chociaż benzyna była tańsza.
Gadał tak i gadał i wydłubywał z ryżu fasolę z obrzydzeniem, jakby to były mysie łapy co najmniej. A przecież fasola jest tutaj naturalnie wpisana w ryż. Nie widziałam chyba "czystego" ryżu nigdzie. Dość to zabawne było. To tak, jakby polak z zawziętością oskubywał panierkę z kotleta schabowego ;)






coco nut taxi

Czy ja już mówiłam, że woda mineralna w sklepie kosztuje więcej niż piwo w knajpie w hotelu? Nooo... doprawdy wybór co pić był mocno trudny ;)



Na kolację wybrałam się do knajpy celem pożarcia nieprzyzwoicie taniego (jak na standardy europejskie) homara. Do takiej knajpy, co to za dnia wyglądała na taką lepsiejszą.
Jeeezu. Nie róbcie tego błędu.
W Varadero ludzie, turyści znaczy, chyba boją się wytykać nosa poza hotel. Wszędzie jest pusto, aż strach spacerować, chociaż wszyscy powtarzają, że jest bezpiecznie. Nie ma przyjemności w chodzeniu po pustym, naprawdę pustym miasteczku.
Restauracji turyści też unikają, bo to przecież trzeba płacić, a opaska all inclusive nie załatwia sprawy. (Na kilkadziesiąt hoteli tylko dwa są nie-all-inclisive'owe, nie?)
No więc okazało się, że prócz mnie w restauracji jest tylko parka Rosjan. I kapela. Kapela żądna krwi! ;)
Zaczęli grać. Sympatycznie nawet, pod warunkiem, że nie staliby jakieś pół metra od mojego ucha. I nie, nie usiadłam koło orkiestry mając do dyspozycji 40 wolnych stolików. Nie. To orkiestra przylazła do mnie. Umilać mi czas. Aaaalbo zgodnie z dowcipem - po to, żebym zapłaciła im by przestali grać. LITOŚCI!
Homar niestety był paskudny. I to absolutnie wszędzie, gdzie go spróbowałam na Kubie. Nie dlatego, że homary mi nie smakują. Te jedzone w Azji były BOSKIE. Te tutaj były uprażone / zesmażone / zgotowane / wysuszone na wiór. Przyrządzone jedynie z odrobiną soli, albo i nie.





no dobra, na zdjęciu wygląda to dobrze... ale wierzcie mi, smakowało zupełnie nijak :(